A selva son fragas caraterizase polas altas precipitacións.Entre un 40 e 75% de tódalas especies do mundo son nativas das selvas.Estímase que moitos millóns de especies de plantas, insectos e microorganismos aínda non forn descubertos. As selvas tropicais foron chamadas as "xoias da Terra", e a "maior farmacia do mundo" xa que arredor dunha cuarta parte de tódalas medicinas naturais foron descubertas alí, As selvas tamén son responsables da renovación do 28 % do osíxeno, adoito mal referida coma produción de osíxeno, procesándo o dióxido de carbono mediante a fotosíntese e almacenándoo coma carbono mediante o biosecostro. O estrato arbustivo das selvas está restrinxido en moitas áreas pola falta de luz solar a nivel do solo. Isto fai posible camiñar a través da selva. Se o dosel é destruido ou merma, o solo é colonizado moi cedo por unha densa capa de trepadoras, arbustos e pequenas árbores chamada xungla. Hai dous tipos de selva, a selva tropical e a selva temperada.
jueves, 9 de junio de 2011
El oso polar
A descricion do oso polar:
O oso polar é alongado é bastante gordo pola cantidade de grasa que ten para protexerse do frio no Ártico. Os machos pesan entre 400 ou 600 quilogramos. Poden chegar a medir 2,4 m.
En cambio as femias so pesan entre 350 a 500 quilogramos. Poden xegar a medir so 2m.
A reprodución:
Os osos polares reprodúcense entre os meses de marzo e xuño, con implantación diferida dos óvulos fecundados, de modo que o período de xestación se torna moi longo, entre 200 a 265 días..As crías nacen entre novembro e xaneiro, no abrigo invernal construído pela femia, e non se separan da nai até completaren dous anos de idade. Nacen cegas e pesando moi pouco en relación ao peso adulto, sendo un dos fillotes menos desenvolvidos dos mamíferos euterios. As femias teñen catro mamas funcionais, mentres que nas outras especies presentan seis. Poden xerar até catro fillotes por xestación, ainda que a media sexa de dúas críasdicións ambientais.
A alimentacion:
O oso polar é alongado é bastante gordo pola cantidade de grasa que ten para protexerse do frio no Ártico. Os machos pesan entre 400 ou 600 quilogramos. Poden chegar a medir 2,4 m.
En cambio as femias so pesan entre 350 a 500 quilogramos. Poden xegar a medir so 2m.
A reprodución:
Os osos polares reprodúcense entre os meses de marzo e xuño, con implantación diferida dos óvulos fecundados, de modo que o período de xestación se torna moi longo, entre 200 a 265 días..As crías nacen entre novembro e xaneiro, no abrigo invernal construído pela femia, e non se separan da nai até completaren dous anos de idade. Nacen cegas e pesando moi pouco en relación ao peso adulto, sendo un dos fillotes menos desenvolvidos dos mamíferos euterios. As femias teñen catro mamas funcionais, mentres que nas outras especies presentan seis. Poden xerar até catro fillotes por xestación, ainda que a media sexa de dúas críasdicións ambientais.
A alimentacion:
De todos os osos, o oso polar é o máis restritamente carnívoro.A súa principal presa é a foca a cal tenta capturar cando emerxen en buracos no xeo para respirar. A nerxia de comer unha soa foca duralle at 11 dias. Aliméntanse tamen de: aves,roedores,moluscos, cangregos e morsas de pequeno tamaño.
miércoles, 8 de junio de 2011
Dragón de Komodo
O dragón de Komodo (Varanus komodoensis) tamen chamado monstruo de Komodo y varano de Komodo, é unha especie da familia dos varanidos,nal algunas islas de Indonesia central. É o lagarto de mayor tamaño do mundo, cunha lonxitude media de dous a tres metros e un peso de uns 70 kg. A consecuencia do seu tamaño, son os superdepredadores dos ecosistemas nos que viven. A pesar de que estos lagartos se alimentan principalmente de carroña, tamén cazan e tenden emboscadas a sus presas, que incluen invertebrados, aves e mamíferos.
(Feito por Álvaro e Samuel)
(Feito por Álvaro e Samuel)
Comportamiento de los mamuts
http://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=ea2EZBTbUJALa estructura social de los mamuts era probablemente la misma que la de los elefantes asiáticos, con manadas compuestas de hembras encabezadas por una matriarca, y los machos que vivían solos o en grupos pequeños después de llegar a la madurez sexual. Una vez que abandonaban la manada donde se habían criado, los machos se dedicaban a buscar hembras de otros grupos para aparearse. Tanto el apareamiento como los nacimientos tenían lugar durante una época corta del año debido a la corta estación estival de la estepa del mamut, permitiendo que las crías naciesen en la época del año que había mas abundancia de alimentos.
Las trompas del mamut, un ejemplo de dimorfismo sexual, ya que eran más grandes en los machos que en las hembras y estaba adaptadas para las luchas entre machos. Estos libraban unos combates por las hembras en los que intentaban herir al oponente las partes vulnerables de la espalda y el tórax con sus colmillos. Es probable que la posibilidad de quedar gravemente herido hiciese que no hubiese combates desiguales. Se conoce un caso de que dos mamuts estaban tan igualados que sus colmillos quedaron encallados unos con otros e, incapaces de separarse, los dos mamuts murieron de hambre.
Sin embargo,al contrario de lo que se creía hasta ahora, no emigraban al sur en los periodos más duros del año. Ninguno de los animales analizados recientemente en Siberia salió de una zona de entre 700 y 800 km de diámetro.(Entrada de: Carla Rial)
Las trompas del mamut, un ejemplo de dimorfismo sexual, ya que eran más grandes en los machos que en las hembras y estaba adaptadas para las luchas entre machos. Estos libraban unos combates por las hembras en los que intentaban herir al oponente las partes vulnerables de la espalda y el tórax con sus colmillos. Es probable que la posibilidad de quedar gravemente herido hiciese que no hubiese combates desiguales. Se conoce un caso de que dos mamuts estaban tan igualados que sus colmillos quedaron encallados unos con otros e, incapaces de separarse, los dos mamuts murieron de hambre.
Sin embargo,al contrario de lo que se creía hasta ahora, no emigraban al sur en los periodos más duros del año. Ninguno de los animales analizados recientemente en Siberia salió de una zona de entre 700 y 800 km de diámetro.(Entrada de: Carla Rial)
Las cebras
Comportamiento
Como la mayoría de équidos, las cebras son altamente sociables. Aun así, su estructura social depende de la especie. Las cebras de montaña y cebras comunes viven en grupos, conocidos como "harenes", que consisten en un macho con hasta seis yeguas y sus potros. Los machos no dominantes o viven solos o con otros machos no dominantes, hasta que son suficientes grandes como para desafiar a un macho dominante. Cuando un grupo de cebras es atacado por hienas o perros salvajes, las yeguas se agrupan con los potros en el medio mientras el macho intenta ahuyentar a los atacantes.Cuando un macho rival intenta derrocar al macho dominante, éste lo desafía tocando la nariz del rival con la suya o frotando las espaldas contra las suyas. Esto es un tipo de demostración de fuerza destinada a asustar al rival. Si éste no cede, empiezan a pelearse, mordiéndose el cuello y las patas o, en casos extremos, dándose coces; estos combates son más peligrosos que la mayoría de combates de este tipo en el mundo animal, y una cebra puede acabar malherida.[ La jerarquía del grupo se refleja en el orden en que andan sus miembros; delante de todo, anda la yegua más vieja con sus potros, después vienen las otras hembras en orden de edad, también con sus potros, y el macho es el que cierra el grupo.
A diferencia de las otras especies de cebra, las cebras de Grevy no tienen vínculos sociales permanentes. Los grupos de este tipo de cebras raramente permanecen juntos durante más de unos cuantos meses. Las crías permanecen con su madre, mientras que los machos adultos viven solos. Aun así, como en las otras dos especies, los machos no dominantes se organizan en grupos. En casos de escasez de comida, muchos miembros de esta especie se pueden congregar alrededor de una fuente de alimento, dando la impresión de que forman una manada.
Reproducción
Una yegua y su potro.
En el caso de las cebras de montaña y las cebras comunes, los potros son protegidos por su madre, así como por el macho y las otras yeguas del grupo. En cambio, los potros de cebra de Grévy sólo tienen a su madre como protectora habitual, pues, como se ha dicho más arriba, los grupos de esta especie se suelen dispersar después de unos cuantos meses. La protección de los potros es especialmente relevante para estos animales, pues las crías son una presa fácil para los predadores y la mitad de ellas no sobreviven al primer año de vida a pesar de los esfuerzos de su madre y del macho del grupo. Otro de los peligros que corren los potros es que se han observado infanticidios y feticidios entre las cebras, a pesar de que únicamente se ha observado este comportamiento en ejemplares en cautividad.miércoles, 1 de junio de 2011
topia de nariz estrellada
CARACTERISTICAS:
En canto a morfoloxía, os adultos miden de 15 a 20 cm de lonxitude, pesan 55 g, e poseen 44 dentes. O carácter distintivo do grupo e a presencia de 22 tentáculos rosados, móviles y flexibles ao final do fociño. Ditas prolongacions poseen unha gran sensibilidad táctil; tanto na oscuridade como fora dela son esenciales na captura de vermes, insectos é crustáceos.
NARIZ:
Os tentáculos nasales, de natureza sensitiva, están erizados de receptores conocidos como órganos de Eimer. En 1871, foron descritos por primeira vez polo zoólogo alemán Theodor Eimer basándose no topia europe. A posesión de dita estructura sensitiva é común nos topias, ainda que a nariz estrelada e o que os posee en mayor número. Debido a que C. cristata e cego, sospeitase que emplea a nariz para detectar a actividae eléctrica dos animales de presa, se ben non existe unha evidencia empírica consistente para dita aseveracion. Parece que a dentición e a modificación nasal da especie e unha adaptación para capturar a presas extraordinariamente pequenas. Un artículo en Nature, unha revista científica de prestixio, indica que este animal e un dos que mais velozmente inxieren as suas presas, con un retardo de tan sólo 120 milisegundos entre cada presa viva deglutida. O seu encéfalo decide en tan sólo 8 ms se a presa e comestible ou non o e: dito tempo roza a velocidad máxima de transmisión neuronal do impulso nervioso.
En canto a morfoloxía, os adultos miden de 15 a 20 cm de lonxitude, pesan 55 g, e poseen 44 dentes. O carácter distintivo do grupo e a presencia de 22 tentáculos rosados, móviles y flexibles ao final do fociño. Ditas prolongacions poseen unha gran sensibilidad táctil; tanto na oscuridade como fora dela son esenciales na captura de vermes, insectos é crustáceos.
NARIZ:
Os tentáculos nasales, de natureza sensitiva, están erizados de receptores conocidos como órganos de Eimer. En 1871, foron descritos por primeira vez polo zoólogo alemán Theodor Eimer basándose no topia europe. A posesión de dita estructura sensitiva é común nos topias, ainda que a nariz estrelada e o que os posee en mayor número. Debido a que C. cristata e cego, sospeitase que emplea a nariz para detectar a actividae eléctrica dos animales de presa, se ben non existe unha evidencia empírica consistente para dita aseveracion. Parece que a dentición e a modificación nasal da especie e unha adaptación para capturar a presas extraordinariamente pequenas. Un artículo en Nature, unha revista científica de prestixio, indica que este animal e un dos que mais velozmente inxieren as suas presas, con un retardo de tan sólo 120 milisegundos entre cada presa viva deglutida. O seu encéfalo decide en tan sólo 8 ms se a presa e comestible ou non o e: dito tempo roza a velocidad máxima de transmisión neuronal do impulso nervioso.A roseta de tentáculos nasales e, por tanto, un órgano sensorial que suple os outros sentidos no hábitat subterráneo e acuático do animal: a modo dos dedos da man, a sua precisión e sensibilidade son máximas.
Los lobos.
El lobo (Canis lupus) es un mamífero del orden de los carnívoros. El perro doméstico (Canis lupus familiaris), pertenece a la misma especie que él, teniendo como evidencia la secuencia del ADN y otros estudios genéticos.[2] Los lobos fueron antaño abundantes y se distribuían por Norteamérica, Eurasia y el Oriente Medio. Actualmente, por una serie de razones relacionadas con el hombre, incluyendo el muy extendido hábito de la caza, los lobos habitan únicamente en una muy limitada porción del que antes fue su territorio.
Aunque está clasificado como una especie poco amenazada para su extinción, en algunas regiones incluyendo la parte continental de los Estados Unidos de Norteamérica, la especie está listada como en peligro o amenazada. Son cazados en muchas áreas del mundo por la amenaza que representa para el ganado, así como por deporte.
El lobo, siendo predador, se halla en una gran cantidad de ecosistemas. Este amplio territorio de hábitat donde los lobos medran refleja su adaptabilidad como especie e incluye bosques, montañas, tundras, taigas y praderas.
(Entrada de: Carla Rial )
Aunque está clasificado como una especie poco amenazada para su extinción, en algunas regiones incluyendo la parte continental de los Estados Unidos de Norteamérica, la especie está listada como en peligro o amenazada. Son cazados en muchas áreas del mundo por la amenaza que representa para el ganado, así como por deporte.
El lobo, siendo predador, se halla en una gran cantidad de ecosistemas. Este amplio territorio de hábitat donde los lobos medran refleja su adaptabilidad como especie e incluye bosques, montañas, tundras, taigas y praderas.
(Entrada de: Carla Rial )
Suscribirse a:
Entradas (Atom)







